Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014
Γύρισα. Δεν έπιασα τίποτα. Έχασα κόπο και ιδρώτα. Εμεινα νηστικιά ένα ολόκληρο βράδυ. Αν δεν τραφώ σύντομα οι δυνάμεις μου θα με εγκαταλείψουν. Ω Ίκαρε..
Κατά το ξημέρωμα αντίκρισα ένα ζουμερό ελάφι του οποίου η μυρωδιά μου έσπαγε τη μύτη. Βγάζω την τσαλακωμένη χαρτοπετσέτα απο τον βρώμικο, χνουδωτό σκούφο μου και στη συνέχεια σκουπίζω γρήγορα τα παγωμένα σάλια που είχαν τρέξει απο το στόμα μου βλέποντας την εικόνα του.
Σε μια στιγμή όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια μου. Ίκαρε ήσουν εσύ μετενσαρκωμένος στο σώμα αυτής της όμορφης,λαχταριστής,στιβαρής αντιλόπης ? Ή μήπως όχι ? Έτρεξα..την κυνήγησα μήπως και μου δώσει μια λέξη, ένα σημάδι. Χάνω τα λογικά μου ? Είμαι τρελή ? Ω!
Αυτός ο χνουδιασμένος βρώμικος σκούφος ήταν δώρο του Παρπαλία μου. Ναι..του μικρότερου. Ακόμα θυμάμαι το παγωμένο του βλέμμα καθώς έπεφτε στο υγρό χώμα.Τα μανιτάρια εκείνο τον καιρό είχαν αναπτυχθεί..........Να 'χα τώρα.......να φάω πριν με φάει εκείνη..ναι..εκείνη..η ίδια η ζωή μου φέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο. Μου 'ριξε το δυνατότερο χαστούκι της πριν προλάβω να ξανασηκωθώ, να πατήσω στα πόδια μου. Παρπαλία ?
Το μικρό ψυγειάκι του θείου Γιωργή δεν βαστά άλλο πια. Μονάκριβε μου Ίκαρε ο θείος είναι στο αναπηρικό του καροτσάκι και η θεία Σούλα όλη μέρα πίνει..Κάνεις δεν είναι σε θέση να βοηθήσει το όμορφο,άσπρο και γέρικο ψυγειάκι. Γύρνα. Σε χρειάζομαι. Να πετάξουμε κατα μήκος του ανέμου, στο όμορφο ηλιοβασίλεμα παρέα με τις φτερωτές μας φιλες,τις μύγες.....
Το μωρό της Πέρκας δεν πρέπει να γεννηθεί. Θα φροντίσω εγώ για αυτό. Όλα για ΄μας τα έκανα αγάπη μου. Πάντα και για τους δυο μας φρόντιζα. Αυτό το έκτρωμα δεν πρέπει να γεννηθεί. Θα καταστρέψει όσα έχτισα. Όσα χτίσαμε. Όσα ονειρευτήκαμε. Κώνιο θα βάλω στο φρέσκο γαλατάκι του. Ή τον σουγιά στο μαλακό δερματάκι του. Δεν προλαβαίνω πριν τη γέννηση. Είμαι μίλια μακριά. Πόσες μοίρες άραγε ? Να ΄χα την πυξίδα μου. Αυτή τη μικρή σκουριασμένη πυξίδα που μου την είχε κάνει δώρο ο τρίτος ξάδερφος του πατέρα μου,μακαρίτης τώρα, Γολγός. Ερωτευμένος χρόνια με την μητέρα και με μια σχέση μίσους προς τον πατέρα μου. Καημένε πατέρα. Σε έχουν λεηλατήσει. Αυτή η ξεφτιλισμένη η μάνα με τους δεκάδες εραστές της. Άραγε που είναι η πυξίδα? Την έχουν πλακώσει τα χαλάσματα ? Ή την έχει φάει κανένα θεριό?
Πως να 'ναι άραγε η ζωή εκεί ψηλά ? Το μικρό προβατάκι του μπατζανάκη μου θα μάθει σύντομα. Έρχεται η μέρα της σφαγής. Χριστούγεννα,νηστεία,μέρες αγάπης. Μα το προβατάκι πρέπει να πεθάνει. Λυπάμαι που το λέω μα πεινάω. Κρίμα δεν είναι ? Ή μήπως όχι ? Ή μήπως είναι κρίμα τελικά για μια στιγμή παραφροσύνης, για μια στιγμή τρέλας ένα αθώο πρόβατο να έρθει αντιμέτωπο με το χάρο ? Βοήθεια. Ζητώ βοήθεια. Είμαι σε δίλημμα. Πρόβατο ή πείνα ? Πείνα ή πρόβατο ? Μήπως τα σκουλήκια είναι πιο γευστικά ? Η περίοδος ξηρασίας ξεκίνησε και το κρίτσι κρίτσι που κάνουν τα σαλιγκάρια όταν τα πατάς δεν βουεί πλέον στα αυτιά μου. Τα σαλιγκάρια εδώ είναι αποδημητικα. Όπως ακριβώς και τα σκουλήκια. Μήπως να φάω κάνα χελιδονάκι ? Λίγο το ψαχνό να χαρεί το στομαχάκι μου ?
Τα σύννεφα σκοτεινιάζουν και πυκνώνουν. Θαρρώ πως έρχεται βροχή. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Ναι έρχεται βροχή. Το μυρίζω. Το μυρίζομαι. Οι αισθήσεις μου έχουν βελτιωθεί. Μαζί και η ταχύτητα μου.Τρέχω πιο γρήγορα και απο μια λάμψη. Θα φτάσω στο βασίλειο σε λιγότερο απο δύο ημέρες, να εκπληρώσω το σκοπό ωστε να μη σπηλωθεί και άλλο η μνήμη των γονέων. Εκείνο το σκιουράκι δεν είναι και ότι καλύτερο αλλα η δίψα για αίμα έχει μεγαλώσει. Θα το κατασπαράξω πριν προλάβει να ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα του. Στη συνέχεια θα ψάξω για κάνα κοπάδι. Ένα γίδι θα ήταν ότι πρέπει. Πρέπει να βιαστώ. Έρχεται βροχή. Όχι οτι θα κρυώσω. Το άψυχο σώμα μου δεν νιώθει απο αυτά. Είμαι ένα τέρας. Αλλά είναι το μόνο που ξέρω να κάνω. Πάω να φάω το σκιούρι πριν το προλάβει κάνα γεράκι.
Θα επιστρέψω σύντομα. Δεν θα χαθούμε. Θα ολοκληρώσω τις εκκρεμότητες. Ήδη βλέπω μέσα από την αντάρα το χαμένο βασίλειο. Δύο μέρες το πολύ και το αγέννητο μωρο της Πέρκας θα γεννηθεί. Θα φτάσω εκεί σύντομα. Αφου σκοτώσω αυτό το γλυκό σκιουράκι. Θα το βαλσαμώσω ίσως αν δεν είναι γευστικό και θα το αφήσω στην κρεβατοκάμαρα της Πέρκας ως προμήνυμα για το θάνατο του αγέννητου παιδιού που θα καταστρέψει όλα τα υπάρχοντα που έχω αποκτήσει. Δεν αντέχω άλλο πια. Ή μήπως αντέχω. Πάω πριν χτυπήσει η καμπάνα. Φεύγει. Πρέπει να τρέξω.........................
Γύρισα. Δεν έπιασα τίποτα. Έχασα κόπο και ιδρώτα. Εμεινα νηστικιά ένα ολόκληρο βράδυ. Αν δεν τραφώ σύντομα οι δυνάμεις μου θα με εγκαταλείψουν. Ω Ίκαρε..
Κατά το ξημέρωμα αντίκρισα ένα ζουμερό ελάφι του οποίου η μυρωδιά μου έσπαγε τη μύτη. Βγάζω την τσαλακωμένη χαρτοπετσέτα απο τον βρώμικο, χνουδωτό σκούφο μου και στη συνέχεια σκουπίζω γρήγορα τα παγωμένα σάλια που είχαν τρέξει απο το στόμα μου βλέποντας την εικόνα του.
Σε μια στιγμή όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια μου. Ίκαρε ήσουν εσύ μετενσαρκωμένος στο σώμα αυτής της όμορφης,λαχταριστής,στιβαρής αντιλόπης ? Ή μήπως όχι ? Έτρεξα..την κυνήγησα μήπως και μου δώσει μια λέξη, ένα σημάδι. Χάνω τα λογικά μου ? Είμαι τρελή ? Ω!
Αυτός ο χνουδιασμένος βρώμικος σκούφος ήταν δώρο του Παρπαλία μου. Ναι..του μικρότερου. Ακόμα θυμάμαι το παγωμένο του βλέμμα καθώς έπεφτε στο υγρό χώμα.Τα μανιτάρια εκείνο τον καιρό είχαν αναπτυχθεί..........Να 'χα τώρα.......να φάω πριν με φάει εκείνη..ναι..εκείνη..η ίδια η ζωή μου φέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο. Μου 'ριξε το δυνατότερο χαστούκι της πριν προλάβω να ξανασηκωθώ, να πατήσω στα πόδια μου. Παρπαλία ?
Το μικρό ψυγειάκι του θείου Γιωργή δεν βαστά άλλο πια. Μονάκριβε μου Ίκαρε ο θείος είναι στο αναπηρικό του καροτσάκι και η θεία Σούλα όλη μέρα πίνει..Κάνεις δεν είναι σε θέση να βοηθήσει το όμορφο,άσπρο και γέρικο ψυγειάκι. Γύρνα. Σε χρειάζομαι. Να πετάξουμε κατα μήκος του ανέμου, στο όμορφο ηλιοβασίλεμα παρέα με τις φτερωτές μας φιλες,τις μύγες.....
Το μωρό της Πέρκας δεν πρέπει να γεννηθεί. Θα φροντίσω εγώ για αυτό. Όλα για ΄μας τα έκανα αγάπη μου. Πάντα και για τους δυο μας φρόντιζα. Αυτό το έκτρωμα δεν πρέπει να γεννηθεί. Θα καταστρέψει όσα έχτισα. Όσα χτίσαμε. Όσα ονειρευτήκαμε. Κώνιο θα βάλω στο φρέσκο γαλατάκι του. Ή τον σουγιά στο μαλακό δερματάκι του. Δεν προλαβαίνω πριν τη γέννηση. Είμαι μίλια μακριά. Πόσες μοίρες άραγε ? Να ΄χα την πυξίδα μου. Αυτή τη μικρή σκουριασμένη πυξίδα που μου την είχε κάνει δώρο ο τρίτος ξάδερφος του πατέρα μου,μακαρίτης τώρα, Γολγός. Ερωτευμένος χρόνια με την μητέρα και με μια σχέση μίσους προς τον πατέρα μου. Καημένε πατέρα. Σε έχουν λεηλατήσει. Αυτή η ξεφτιλισμένη η μάνα με τους δεκάδες εραστές της. Άραγε που είναι η πυξίδα? Την έχουν πλακώσει τα χαλάσματα ? Ή την έχει φάει κανένα θεριό?
Πως να 'ναι άραγε η ζωή εκεί ψηλά ? Το μικρό προβατάκι του μπατζανάκη μου θα μάθει σύντομα. Έρχεται η μέρα της σφαγής. Χριστούγεννα,νηστεία,μέρες αγάπης. Μα το προβατάκι πρέπει να πεθάνει. Λυπάμαι που το λέω μα πεινάω. Κρίμα δεν είναι ? Ή μήπως όχι ? Ή μήπως είναι κρίμα τελικά για μια στιγμή παραφροσύνης, για μια στιγμή τρέλας ένα αθώο πρόβατο να έρθει αντιμέτωπο με το χάρο ? Βοήθεια. Ζητώ βοήθεια. Είμαι σε δίλημμα. Πρόβατο ή πείνα ? Πείνα ή πρόβατο ? Μήπως τα σκουλήκια είναι πιο γευστικά ? Η περίοδος ξηρασίας ξεκίνησε και το κρίτσι κρίτσι που κάνουν τα σαλιγκάρια όταν τα πατάς δεν βουεί πλέον στα αυτιά μου. Τα σαλιγκάρια εδώ είναι αποδημητικα. Όπως ακριβώς και τα σκουλήκια. Μήπως να φάω κάνα χελιδονάκι ? Λίγο το ψαχνό να χαρεί το στομαχάκι μου ?
Τα σύννεφα σκοτεινιάζουν και πυκνώνουν. Θαρρώ πως έρχεται βροχή. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Ναι έρχεται βροχή. Το μυρίζω. Το μυρίζομαι. Οι αισθήσεις μου έχουν βελτιωθεί. Μαζί και η ταχύτητα μου.Τρέχω πιο γρήγορα και απο μια λάμψη. Θα φτάσω στο βασίλειο σε λιγότερο απο δύο ημέρες, να εκπληρώσω το σκοπό ωστε να μη σπηλωθεί και άλλο η μνήμη των γονέων. Εκείνο το σκιουράκι δεν είναι και ότι καλύτερο αλλα η δίψα για αίμα έχει μεγαλώσει. Θα το κατασπαράξω πριν προλάβει να ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα του. Στη συνέχεια θα ψάξω για κάνα κοπάδι. Ένα γίδι θα ήταν ότι πρέπει. Πρέπει να βιαστώ. Έρχεται βροχή. Όχι οτι θα κρυώσω. Το άψυχο σώμα μου δεν νιώθει απο αυτά. Είμαι ένα τέρας. Αλλά είναι το μόνο που ξέρω να κάνω. Πάω να φάω το σκιούρι πριν το προλάβει κάνα γεράκι.
Θα επιστρέψω σύντομα. Δεν θα χαθούμε. Θα ολοκληρώσω τις εκκρεμότητες. Ήδη βλέπω μέσα από την αντάρα το χαμένο βασίλειο. Δύο μέρες το πολύ και το αγέννητο μωρο της Πέρκας θα γεννηθεί. Θα φτάσω εκεί σύντομα. Αφου σκοτώσω αυτό το γλυκό σκιουράκι. Θα το βαλσαμώσω ίσως αν δεν είναι γευστικό και θα το αφήσω στην κρεβατοκάμαρα της Πέρκας ως προμήνυμα για το θάνατο του αγέννητου παιδιού που θα καταστρέψει όλα τα υπάρχοντα που έχω αποκτήσει. Δεν αντέχω άλλο πια. Ή μήπως αντέχω. Πάω πριν χτυπήσει η καμπάνα. Φεύγει. Πρέπει να τρέξω.........................
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου