Πέμπτη 11/12/2014

Απο την σημερινή μέρα κατι αλλάζει.

Τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Ο ουρανός γίνεται πιο θαμπός,πιο μουντός.

Οι άνθρωποι σκοτινιασμένοι τρέχουν πανικόβλητοι.

Ο αέρας κάνει τα κοκαλάκια μου να τρίζουν αναζητώντας τη ζεστασιά ενός καταφυγίου.

Μα που να πάω ? Λείπει πάλι η αγάπη μου. Ω! Μονάκριβε μου έρωτα που χάθηκες πάλι ?

Μια φορά στη ζωή αγαπάμε και η αγάπη μου δεν είναι εδώ. Θα τρελαθώ. Θα τρελαθώ. Θα τρελαθώ.

Πρέπει να βρω τον τρόπο. Και όταν τον βρω να μην κοιτάξω πίσω. Ή να κοιτάξω ? Ή μήπως όχι ?

Θα ψάξω να βρω τον λύκο πριν σφαγιάσει όλο το κοπάδι.

Πριν κατασπαράξει όλο το χωριό. Πριν ξέσκίσει με τα κοφτερά και γαμψά του δόντια τον μονάκριβο μου.

Ρουφάω μια βαθιά τζούρα απο το σέρτικο τσιγάρο καθώς κατευθύνομαι προς το ρέμα πετώντας κάτω την κόκκινη μεταξωτή πετσέτα που όλο αγάπη σκεπάζει το λυγερό κορμί μου.

Βγάζω τα ρούχα μου και τα ακουμπάω στην πετρούλα δίπλα μου. Βυθίζομαι αργά στη θάλασσα. Κάποιος με παρακολουθει. Είσαι εσύ ? Ή μήπως όχι ? 

Ο ήχος απο τα αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας τρυπάει το τύμπανο μου καθώς τα εσωτερικά μου όργανα χορεύουν σε ξέφρενους ρυθμούς.

Για μια στιγμή σκέφτηκα να χορεψω μαζί τους. Να νιώσω τη χαρά. Όμως μέσα μου πενθώ..πενθώ την απουσία σου. Έχω σταματήσει να χορεύω. Μετα σκεφτηκα να πετάξω..

Σκύβω. Πιάνω και μυρίζω το έδαφος, το χώμα. Έχει ποτίσει το αίμα των χαμένων αδερφών μου. 

Φουστίρ, Μπετρόλ , Παρπαλία... Αδέρφια μου..αίμα μου..ζωή μου...χαμένη μου ζωή. Σκοτεινιάζει.

Πόσο μου λείπει ο καιρός που ήμασταν παιδιά. Ο καιρός εκείνος που ανέμελα παίζαμε στον κήπο της γιαγιάς Φωφώκας.. Δεν αντέχω. Φως μου. Η σημερινή μέρα δεν είναι κοινή. Σήμερα θρήνω 9 χρόνια απο τον χαμό του μονάκριβού μου κοάλα.. Ω! Μονάκριβο μου. Πόσο ακριβά πλήρωσα το τίμημα.
Περπατώ στο δάσος..Βλέπω ένα αηδονι. Τι ομορφη ζωή ! Τι όμορφα φτερα.
Χριστούγεννα..Και δεν έχω φτερά. Γιατι τα φτερά μου ήσουν εσύ. Ίκαρε..Πόσο μου λείπει να πετάμε μαζί στο σεληνόφως

Οι μύκητες στα πόδια μου μυρίζουν σαν αγριολούλουδα στον αγρό που τιτιβίζουν. Η μορφή μου πιο μαύρη απο ποτέ. Η καρδιά μου συντετριμμένη. Θέλω να δαγκώσω εκείνο το πεταμένο τσόφλι στο υπέδαφος αλλα τα δόντια μου δεν έχουν το θάρρος. Πονάω. Πεινάω. Αγάπη μου. Άγιε Αργύριε. Σαν σπουργίτι. Βλέπω μια λυγερή καμήλα δίπλα μου. Μ'αρέσει αυτή η λέξη. Σας θυμίζει. Εσάς..εσάς.

Αφισοκολλάω παντού τη φωτογραφία του ανιψιού που ποτέ δεν είχα περιμένοντας μήπως και το νέφος πάνω απο το προσκέφαλό μου αρχίζει να εξαφανίζεται. Ξαφνικά επιταχύνεται η ταχύτητα. Τυφώνας είναι αυτό θαρρώ. Γλυκός τυφώνας. Για πρώτη φορά σιωπηλός σαν την καρδιά μου. Ω μακάβρια γυναίκα.

Μήπως δα μου φέρεις τον Ίκαρο γλυκέ τυφώνα ? Μήπως δα δώσεις δύναμη στα φτερά του να πετάξουν μέχρι τη στιγμή που θα έρθει ξάνα στην αγκαλιά μου ? Γύρνα. Πέτα. Έλα να ερωτευτούμε απο την αρχή φτερωτέ μου άνθρωπε. Μονάκριβε μου Ίκαρε. Έλα να νιώσουμε τη ζεστιασιά απο το τζάκι του θείου Γιωργή. Να πλέξουμε μαζι καλτσάκια. Να μαστορέψουμε το χαλασμένο ψυγειάκι γιατι ζεσταίνει τα γάλατα. Θαρρώ πως διψώ. Χρειάζομαι την ουσία μου..αυτο το κόκκινο παχύρευστο υγρό που κυλάει στις φλέβες των ζωντανών. Πάω για κυνήγι....................................