Black church!

Έδρα της περιοχής Μπρασόβ, από τις πιο ενδιαφέρουσες πόλεις της Ρουμανίας, γνωστό εμπορικό κέντρο των αρχαιοτέρων χρόνων. Είναι μια παραμυθένια μεσαιωνική πόλη, που περιβάλλεται από καταπράσινους λόφους. Σημαντικά αξιοθέατα εδώ είναι η περίφημη «Μαύρη» Εκκλησία, που είναι η μεγαλύτερη γοτθική εκκλησία της Ρουμανίας. Πήρε το όνομά της από τη μεγάλη φωτιά του 1689 μ.Χ, καθώς μαύρισε το εξωτερικό της, σε αντίθεση με το εσωτερικό της, που είναι καλοδιατηρημένο, και φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιαστικά όργανα της Ανατολικής Ευρώπης. Επίσης σημαντικό αξιοθέατο είναι η εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου, το παλαιότερο μνημείο της πόλης. Το ωραιότερο κτιριακό συγκρότημα όμως της πόλης είναι το Cerbul Carpatin, μια φυλακή του 16ου αιώνα, που φιλοξενεί σήμερα ένα ατμοσφαιρικό εστιατόριο και αίθουσα δοκιμής κρασιών. Στα λιθόστρωτα σοκάκια της, ανάμεσα σε γραφικά κτίσματα, που θυμίζουν πιο πολύ Βαυαρική αρχιτεκτονική παρά πόλη Ανατολικής Ευρώπης, συναντά κανείς τον πιο στενό δρόμο της Κεντρικής Ευρώπης. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην απλόχωρη κεντρική πλατεία, με συντριβάνια, καφετέριες, κτίρια μπαρόκ, και γενικά μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα.

Η Ποϊάνα Μπρασόβ είναι ένα πολύ δημοφιλές χιονοδρομικό κέντρο και απέχει μόλις 12 χιλιόμετρα από τη ρουμανική πόλη Μπρασόβ, που διατηρεί μέχρι σήμερα το παραδοσιακό χρώμα τρανσιλβανικού χωριού. Οι εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού κέντρου είναι σύγχρονες και υψηλού επιπέδου. Οι μετακινήσεις στο χωριό γίνονται με άμαξες που τις σέρνουν άλογα και λειτουργεί σχολή ιππασίας για μικρούς και μεγάλους.

Το χιονοδρομικό κέντρο διαθέτει 10 πίστες διαφορετικού βαθμού δυσκολίας που εκτείνονται σε μήκος 20 χιλιομέτρων. Στις διεθνών προδιαγραφών σχολές σκι θα βρείτε εκπαιδευτές που θα σας βοηθήσουν να βελτιώσετε τις επιδόσεις σας. Μπορείτε να δοκιμάσετε την τύχη σας και στην ελκηθροδρομία, ένα σπορ που οι Ρουμάνοι ασκούν με επιδεξιότητα πρωταθλητή εδώ και χρόνια. Υπάρχει επίσης φυσικό και τεχνητό παγοδρόμιο για πατινάζ, αλλά και κέντρο τοξοβολίας.
Η γειτονιά των χιονοδρομικών λοιπόν της Ρουμανίας απλώνεται σ’ ένα τοπίο παραμυθένιο, δίπλα σε κάστρα και μεσαιωνικούς πύργους, και εδώ οι έμπειροι σκιέρ απολαμβάνουν τις υψηλού βαθμού δυσκολίας πίστες στην Ποϊάνα Μπρασόβ.

                                  Τρανσυλβανία! 

Η Τρανσυλβανία, ή Τρανσυλβάνια, ή Έρντελυ, ή Ζίμπενμπυργκεν είναι σπουδαία ιστορική ορεινή περιοχή της Ρουμανίας που τα όριά της αποτελούν προς Β. και Α. τα Καρπάθια Όρη, Ν. οι Τρανσυλβανικές Άλπεις και Δ. τα όρη Μπιχόρ.

Το όνομα Τρανσυλβανία σημαίνει «πέρα από το δάσος». Με το όνομα αυτό αναφέρεται για πρώτη φορά σε κείμενα του 12ου αιώνα (μ.Χ.). Ιστορικά η Τρανσυλβανία υπήρξε αρχικά βασίλειο των Δακών.

 Το κάστρο Μπραν χτίστηκε το 1212 και βρίσκεται στην πόλη Μπρασόφ.

Έγινε ευρύτερα γνωστό παγκοσμίως χάρη στον Μπραμ Στόκερ, ο οποίος το 1897 έγραψε μια ιστορία τρόμου με ήρωα τον κόμη Δράκουλα. Ωστόσο αυτός ο κόμης Δράκουλας, δεν είναι ο ίδιος με τον ένοικο του κάστρου Μπραν.

Στο κάστρο έμενε ο πρίγκιπας Βλαντ -πρόκειται για τον Βλαντ τον Ανασκολοπιστή, γνωστό και ως κόμη Δράκουλα- που κατά τον 15ο αιώνα το χρησιμοποίησε ως ορμητήριο.

Οι μύθοι λένε ότι ο κόμης Δράκουλας έζησε ελάχιστα στο κάστρο, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι του ανήκε.

Διαθέτει πολλές κρεβατοκάμαρες, όχι μόνο για να κοιμίσει μερικούς, δούκες και δούκισσες, αλλά και υπηρέτες και στρατιώτες. Και, φυσικά, όπως κάθε τρομακτικό κάστρο που σέβεται τον εαυτό του, διαθέτει και μπουντρούμια. Στη δεκαετία του 1920 το κάστρο δόθηκε στη βασίλισσα Μαρί, εγγονή της βασίλισσας Βικτωρίας της Βρετανίας.

Όταν πέθανε το 1938 το άφησε στην κόρη της, η οποία στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το μετέτρεψε σε νοσοκομείο για τους τραυματίες πολέμου. Το 1948 οι κομμουνιστές ανήλθαν στην εξουσία και έδωσαν τελεσίγραφο στην βασιλική οικογένεια να εγκαταλείψει το κάστρο μέσα σε ένα 24ωρο.

Μετά την πτώση του καθεστώτος του Τσαουσέσκου, το κάστρο δόθηκε ξανά στη βασιλική οικογένεια. Το κάστρο ανήκει στον αρχιτέκτονα Ντόμινικ φον Χάπσμπουργκ, ανιψιό του τελευταίου βασιλιά της Ρουμανίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται προσπάθειες για την πώληση του κάστρου. Παρόμοιες προσπάθειες είχαν γίνει και το 2007.

Δεν είναι γνωστό πόσο ζητάει ο φον Χάπσμπουργκ για το κάστρο. Πληροφορίες θέλουν να έχει κάνει πρόταση στη ρουμανική κυβέρνηση να το αγοράσει για 80 εκατομμύρια δολάρια.

Οι κληρονόμοι ελπίζουν ότι το ρουμανικό κράτος θα ενδιαφερθεί για τα έσοδα που προσφέρει ετησίως το κάστρο και θα θελήσουν να τα μεγιστοποιήσουν.

Τον περασμένο Οκτώβρη, στο κάστρο φιλοξενήθηκε έκθεση εργαλείων βασανισμού.

Μεταξύ των εργαλείων βασανισμού ήταν η «σιδηρά παρθένος», ένα σιδερένιο κουβούκλιο, το εσωτερικό του οποίου καλύπτεται από προσεκτικά τοποθετημένα αιχμηρά αντικείμενα, που σκοπό έχουν να βασανίσουν όποιον καταλήξει εκεί. Τα καρφιά καταλήγουν στα μάτια, στο στήθος και την πλάτη του θύματος, αλλά αποφεύγουν να τραυματίσουν κάποιο όργανο ζωτικής σημασίας, προκειμένου το θύμα να αιμορραγεί και να υποφέρει για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Επίσης, στα εκθέματα ήταν η κλίνη του Προκρούστη, μάσκες ντροπής, χειροπέδες, δρεπάνια, αλυσίδες, ζώνες παρθενίας και η καρέκλα του Ιούδα, ένα κάθισμα σαν πυραμίδα, όπου το θύμα καθόταν πάνω, έτσι ώστε η κορυφή της πυραμίδας να μπαίνει σε κάποια οπή και δενόταν με σχοινιά η βαρίδια. Αυτά σιγά-σιγά τραβούσαν προς τα κάτω.

Συνολικά εκτέθηκαν 53 εργαλεία βασανισμού, που αποτελούν τμήμα ιδιωτικών συλλογών από την Ιταλία και την Ισπανία.

Ο μύθος του κόμη Δράκουλα παραμένει το πιο δυνατό τουριστικό brand name της Ρουμανίας

Ο μύθος του Κόμη Δράκουλα που ενέπνευσε κινηματογραφικούς παραγωγούς να τον ''μεταφέρουν'' στη μεγάλη οθόνη και συνεχίζει να προκαλεί το ενδιαφέρον χιλιάδων ανθρώπων, εξακολουθεί να παραμένει το πιο δυνατό τουριστικό brand name της Ρουμανίας, που αξιοποιείται για την προώθηση του τουριστικού προϊόντος της χώρας.

Η αξιοποίηση του μύθου του Κόμη Δράκουλα που προκαλεί το ενδιαφέρον χιλιάδων επισκεπτών, μπορεί να αποτελέσει και κινητήρια δύναμη για την περαιτέρω ανάπτυξη του τουριστικού προϊόντος της χώρας, όπως ανέφερε πρόσφατα η Συνομοσπονδία Τουρισμού και Υπαλλήλων Υπηρεσιών (FPTS) της Ρουμανίας.

Οι τοπικές αρχές σε έξι περιφέρειες της Τρανσυλβανίας μπορούν να αναπτύξουν – με την αξιοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων – ένα περιφερειακό έργο που έχει τίτλο ''Δράκουλα'' και αποτελεί πρόταση του δημάρχου του Τάργκου Μούρες (κεντρική Ρουμανία). Ο δήμαρχος Ντόριν Φλορέα συναντήθηκε πρόσφατα με αξιωματούχους της τοπικής αυτοδιοίκησης, προκειμένου να βρουν κοινό και βιώσιμο τρόπο ανάπτυξης του έργου, μέσω της προσέλκυσης ευρωπαϊκών κονδυλίων.

                                            Σκιάθος! 

Σκιάθος: Η κοσμοπολίτισσα των Σποράδων!

Καλωσορίσατε στην κοσμοπολίτισσα των Σποράδων, έναν από τους πιο ζωντανούς και νεανικούς προορισμούς της Ελλάδας. Αν οι διακοπές σας θέλετε να περιλαμβάνουν βουτιές σε υπέροχες παραλίες, βόλτες σε γραφικά σοκάκια αλλά και έντονη νυχτερινή ζωή συνδυάζοντας έτσι ηρεμία, γαλήνη και διασκέδαση, τότε η Σκιάθος είναι ο προορισμός που ψάχνατε!

Η πόλη της Σκιάθου, ένα σύγχρονο παραθεριστικό κέντρο με εξαιρετική τουριστική υποδομή, είναι και ο μοναδικός οικισμός του νησιού. Τοποθετημένος στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού σε έναν απάνεμο κόλπο που χωρίζει στα δύο το νησί Μπούρτζι, ο οικισμός είναι σχετικά νέος αφού χτίστηκε γύρω στα 1829-1830 στη θέση της αντίστοιχης αρχαίας πόλης. Σήμα κατατεθέν υπήρξε πάντα το μεγάλο φυσικό της λιμάνι, που ρύθμιζε τη ζωή της πόλης κατά τα παλαιότερα όσο και κατά τα νεότερα χρόνια. Σήμερα αποτελεί κατεξοχήν καταφύγιο σκαφών αναψυχής, κάτι που προσδίδει στο νησί έναν έντονο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα. Περπατώντας στον οικισμό, ο επισκέπτης μαγεύεται από τους πλακόστρωτους πεζοδρόμους , τα κατάλευκα σπίτια με τα κεραμίδια, το γραφικό λιμάνι που το ασφαλίζουν τέσσερα καταπράσινα νησάκια και το πανέμορφο Μπούρτζι.

Τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι:

• Το σπίτι του διάσημου συγγραφέα Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (ο οποίος τιμάται στο νησί κάθε χρόνο 2-3 Ιανουαρίου και 4 Μαρτίου) που γεννήθηκε και έζησε εδώ.
• Το Μπούρτζι, το μικρό κατάφυτο νησάκι με τα ερείπια ενός βενετσιάνικου φρουρίου και τα νεοκλασικά κτίρια του παλαιού σχολείου που στεγάζουν το Πολιτιστικό Κέντρο Σκιάθου. Η μικρή αυτή χερσόνησος, που χωρίζει στα δύο το λιμάνι της Σκιάθου, ήταν στο παρελθόν φρούριο που ιδρύθηκε από τους αδελφούς Γκίζι, οι οποίοι κατέλαβαν τη Σκιάθο το 1207. Ήταν περιτειχισμένο με επάλξεις και πολεμίστρες αλλά καταστράφηκε το 1660 όταν κατέλαβε το νησί ο Ενετός ναύαρχος Φραγκίσκος Μοροζίνι. Σήμερα, το Μπούρτζι είναι ένας πανέμορφος πευκόφυτος τόπος αναψυχής με μαγευτική θέα στο πέλαγος.
• Γύρω στα μέσα του 14ου αιώνα, λόγω των συνεχών πειρατικών επιδρομών, οι Σκιαθίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την αρχαία πόλη Σκίαθο και να ιδρύσουν την πόλη τους στο Κάστρο, μια χερσόνησο στο βόρειο τμήμα του νησιού, η οποία ήταν φυσικό φρούριο. Το Κάστρο αποτελεί σήμερα χάριν στην άγρια φυσική ομορφιά του μια εκπληκτική τοποθεσία που σίγουρα αξίζει να επισκεφθείτε!

Το νησί στολίζουν πάνω από 60 εξαίσιες καταγάλανες παραλίες — μια υπέροχη κρυστάλλινη αγκαλιά την οποία δεν θα μπορείτε εύκολα να αποχωριστείτε:

• Η παραλία των Κουκουναριών στο νοτιοδυτικό άκρο της Σκιάθου –γνωστή και με το όνομα «Χρυσή Άμμος» αφού η άμμος της λάμπει ολόχρυση κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο– θεωρείται η τρίτη καλύτερη της Μεσογείου. Εκτός από τα καταγάλανα, πεντακάθαρα νερά η παραλία φημίζεται και για το δάσος των Κουκουναριών που φτάνει σχεδόν μέχρι τη θάλασσα αλλά και τη λιμνοθάλασσα Στροφυλιά (που βρίσκεται μέσα σε αυτό), ένα σπάνιο υδροβιότοπο, ο οποίος είναι σήμερα προστατευόμενη περιοχή. Στις Κουκουναριές θα βρείτε πλήθος καταλυμάτων (και κάμπινγκ), καθώς και πολλές ταβέρνες, ουζερί και καφετέριες, ενώ σας δίνεται και η δυνατότητα να ασχοληθείτε με τα θαλάσσια σπορ, να νοικιάσετε σκάφος ή να παίξετε τένις σε κάποιο από τα κοντινά ξενοδοχεία που έχουν αντίστοιχο γήπεδο.
• Η Μεγάλη Άμμος, λίγο έξω από την πόλη στο δρόμο προς τις Κουκουναριές, και οι Αχλαδιές είναι οργανωμένες παραλίες με πεντακάθαρα νερά και γραφικά ουζερί.
• Η Μπανάνα (ή όρμος Κρασσά) είναι μια υπέροχη πευκόφυτη παραλία που προσελκύει πολλούς νέους, αφού τους προσφέρεται η δυνατότητα να ασχοληθούν με θαλάσσια σπορ, ενώ διαθέτει αρκετές ταβέρνες και καφετέριες που διοργανώνουν κεφάτα πάρτι!
• Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η Μικρή Μπανάνα που είναι περισσότερο ερημική και ήρεμη (κάποτε προσέλκυε αυστηρά γυμνιστές). Όπως και η μεγάλη «αδερφή» της έτσι και η Μικρή Μπανάνα χαρακτηρίζεται για τα τιρκουάζ αβαθή νερά της και για πεύκα που την περιβάλλουν.

Αν, ωστόσο, αναζητάτε χαλαρές στιγμές μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, οι ακρογιαλιές στο δυτικό τμήμα του νησιού προβάλλουν ιδανικές: Μανδράκι, Ελιά, Άγκιστρος, Μικρός και Μεγάλος Ασέληνος με τιρκουάζ νερά και χρυσαφένια άμμο.
• Στον Ασέληνο μπορείτε να φτάσετε οδικώς, διανύοντας και ένα τμήμα χωματόδρομου, ή με πλοιάριο.
• Στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού βρίσκεται η παραλία Λαλάρια, μία από της ομορφότερες της Ελλάδας. Ολόλευκοι, απόκρημνοι βράχοι ορθώνονται επιβλητικοί πάνω από τη θάλασσα και ο άνεμος δημιουργεί από αυτά εκατομμύρια χρόνια τώρα, τα ολοστρόγγυλα, λευκά βότσαλα, τα λεγόμενα «λαλάρια», που καλύπτουν ολόκληρη την παραλία. Η πασίγνωστη «Τρύπια Πέτρα» στέκει πάντα εκεί, φρουρός. Στα «Λαλάρια» μπορείτε να φτάσετε μόνο μέσω θάλασσας με βάρκες που αναχωρούν καθημερινά από το λιμάνι της Σκιάθου, όταν ο καιρός το επιτρέπει.

Οι λάτρεις της φύσης και της πεζοπορίας μπορούν μέσα από 25 πεζοπορικές διαδρομές συνολικού μήκους 197 χλμ. (με σηματοδοτημένα μονοπάτια διάρκειας 1 έως 6 ωρών) να ανακαλύψουν το παρθένο φυσικό περιβάλλον του νησιού, ειδυλλιακά σημεία που προσφέρουν υπέροχη πανοραμική θέα του νησιού αλλά και σημεία ιδανικά για ξεκούραση ή και πικνίκ. Η διαδρομή Ασέληνος-Μονή Κουνίστρας-παραλία Μικρός Ασέληνος-παραλία Αλυγαριές-παραλία Κεχριά είναι από τις εντυπωσιακότερες του νησιού, ενώ η διαδρομή Αγία Ελένη-Κρυφή Άμμος και Μανδράκι-Ελιά-Άγκιστρο θα σας αποκαλύψει εξαιρετικές παραλίες!

---

Πώς θα φτάσετε εδώ:

• με ταχύπλοο ή συμβατικό πλοίο από τα λιμάνια του Αγίου Κωνσταντίνου (Στερεά Ελλάδα) και του Βόλου
• με συμβατικό πλοίο από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά τη θερινή περίοδο
• αεροπορικώς από Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2014

Δεν ήταν δύο μέρες τελικά. Το μωρό άργησε να βγει απο την φωλίτσα του. Όμως όλα ειναι καλά τώρα. Βγήκε και ώσπου να δει το φως του ήλιου χάθηκε απο προσώπου γης.Έπεσε σε κώμα. Η Πέρκα τρομοκρατήθηκε με το κεφάλι του σκίουρου πάνω στο κρεβάτι της. Έπρεπε να γίνει. Γύρνα πίσω. Ω Ίκαρε...
Έπρεπε με κάτι να χορτάσω για τώρα..μέχρι να γεννηθεί το έκτρωμα. Άρχισα να τρώω τα νύχια των ποδιών μου με μεγάλη μανία μιας και δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα απο τον ορίζοντα
Οι μύκητες δεν με εμπόδισαν να φάω ακόμα και τις ίδιες μου τις πέτσες αφού τα νύχια είχαν στερέψει. Έπρεπε να κυνηγήσω μα δεν υπήρχε τίποτα. Υπήρχαν όμως εκατοντάδες μυρμήγκια. Ήταν όμως κόκκινα και θα μου έτρωγαν τα σωθικά στην προσπάθεια μου να τα φάω. Το ρίσκαρα.
Καθώς γυρίζω το κεφάλι μου προς την αριστερή μεριά του παλατιού ίσα ίσα που μπορώ να διακρίνω μία σκοτεινή φιγουρα μέσα απο το μικρό θολό παραθυράκι. Τρέχω όλο και πιο κοντά με ανυπομονησία μήπως υπάρχει κάποιο τρυφερούδι να χημήξω πάνω του να το κατασπαράξω, να του δείξω ποιος έχει τον έλεγχο. Ναι..τελικά ήταν ανθρώπινο ον. Ένας βρώμικος ξεσκισμένος τσιγγάνος μαζί με ένα βρωμόσκυλο που απ' ότι φένεται ήταν ανήσυχο. Ίσως διαισθανόταν το τέλος.
Ή μήπως όχι ? Έτρεξα στο μικρό πλοιάροιο που επέπλεε στη μικρή λιμνούλα. Έπρεπε να περάσω στην απέναντι όχθη για να βρω το μικρό έμβρυο που θα μου φάει τα νιάτα. Αλλά τι λέω ? Ξέχασα. Είμαι ήδη μέσα στο παλάτι. Α ναι. Δεν θα γερνάω για πολύ ακόμα. Το εληξείριο της νιότης θα γινει δικό μου χάρη στη μπεμπέκα. Αυτό το μόγγολο. Μεγαλώνει γρήγορα. Ο χρόνος περνάει. Και εγώ κάθομαι και κοιτάω απο το παράθυρο. Η σκουριά του παραθύρου σε συνδυασμό με τα παλιά κουφώματα και το σκονισμένο τζάμι με γοητεύουν ολοένα και παραπάνω. Θέλω να περάσω εδώ τα υπόλοιπα μου χρόνια. Η πείνα έχει καταλαγιάσει. Νομίζω οτι έχω ερωτευτεί ξανα.. με έναν άλλο τρόπο. Αυτό το παράθυρο μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Να πιστέψω πάλι στον εαυτό μου. Μο πρσφέρει αγάπη. Ξέρει να εκτιμά όπως κανείς άλλος. Δεν πρόκειται να σε αφήσω μικρό παλιό παράθυρο. Έχεις γίνει κομμάτι μου. Χωρίς εσένα η ζωή ένα τίποτα...........

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014

Γύρισα. Δεν έπιασα τίποτα. Έχασα κόπο και ιδρώτα. Εμεινα νηστικιά ένα ολόκληρο βράδυ. Αν δεν τραφώ σύντομα οι δυνάμεις μου θα με εγκαταλείψουν. Ω Ίκαρε..
Κατά το ξημέρωμα αντίκρισα ένα ζουμερό ελάφι του οποίου η μυρωδιά μου έσπαγε τη μύτη. Βγάζω την τσαλακωμένη χαρτοπετσέτα απο τον βρώμικο, χνουδωτό σκούφο μου και στη συνέχεια σκουπίζω γρήγορα τα παγωμένα σάλια που είχαν τρέξει απο το στόμα μου βλέποντας την εικόνα του.
Σε μια στιγμή όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια μου. Ίκαρε ήσουν εσύ μετενσαρκωμένος στο σώμα αυτής της όμορφης,λαχταριστής,στιβαρής αντιλόπης ? Ή μήπως όχι ? Έτρεξα..την κυνήγησα μήπως και μου δώσει μια λέξη, ένα σημάδι. Χάνω τα λογικά μου ? Είμαι τρελή ? Ω!
Αυτός ο χνουδιασμένος βρώμικος σκούφος ήταν δώρο του Παρπαλία μου. Ναι..του μικρότερου. Ακόμα θυμάμαι το παγωμένο του βλέμμα καθώς έπεφτε στο υγρό χώμα.Τα μανιτάρια εκείνο τον καιρό είχαν αναπτυχθεί..........Να 'χα τώρα.......να φάω πριν με φάει εκείνη..ναι..εκείνη..η ίδια η ζωή μου φέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο. Μου 'ριξε το δυνατότερο χαστούκι της πριν προλάβω να ξανασηκωθώ, να πατήσω στα πόδια μου. Παρπαλία ?
Το μικρό ψυγειάκι του θείου Γιωργή δεν βαστά άλλο πια. Μονάκριβε μου Ίκαρε ο θείος είναι στο αναπηρικό του καροτσάκι και η θεία Σούλα όλη μέρα πίνει..Κάνεις δεν είναι σε θέση να βοηθήσει το όμορφο,άσπρο και γέρικο ψυγειάκι. Γύρνα. Σε χρειάζομαι. Να πετάξουμε κατα μήκος του ανέμου, στο όμορφο ηλιοβασίλεμα παρέα με τις φτερωτές μας φιλες,τις μύγες.....
Το μωρό της Πέρκας δεν πρέπει να γεννηθεί. Θα φροντίσω εγώ για αυτό. Όλα για ΄μας τα έκανα αγάπη μου. Πάντα και για τους δυο μας φρόντιζα. Αυτό το έκτρωμα δεν πρέπει να γεννηθεί. Θα καταστρέψει όσα έχτισα. Όσα χτίσαμε. Όσα ονειρευτήκαμε. Κώνιο θα βάλω στο φρέσκο γαλατάκι του. Ή τον σουγιά στο μαλακό δερματάκι του. Δεν προλαβαίνω πριν τη γέννηση. Είμαι μίλια μακριά. Πόσες μοίρες άραγε ? Να ΄χα την πυξίδα μου. Αυτή τη μικρή σκουριασμένη πυξίδα που μου την είχε κάνει δώρο ο τρίτος ξάδερφος του πατέρα μου,μακαρίτης τώρα, Γολγός. Ερωτευμένος χρόνια με την μητέρα και με μια σχέση μίσους προς τον πατέρα μου. Καημένε πατέρα. Σε έχουν λεηλατήσει. Αυτή η ξεφτιλισμένη η μάνα με τους δεκάδες εραστές της. Άραγε που είναι η πυξίδα? Την έχουν πλακώσει τα χαλάσματα ? Ή την έχει φάει κανένα θεριό?
Πως να 'ναι άραγε η ζωή εκεί ψηλά ? Το μικρό προβατάκι του μπατζανάκη μου θα μάθει σύντομα. Έρχεται η μέρα της σφαγής. Χριστούγεννα,νηστεία,μέρες αγάπης. Μα το προβατάκι πρέπει να πεθάνει. Λυπάμαι που το λέω μα πεινάω. Κρίμα δεν είναι ? Ή μήπως όχι ? Ή μήπως είναι κρίμα τελικά για μια στιγμή παραφροσύνης, για μια στιγμή τρέλας ένα αθώο πρόβατο να έρθει αντιμέτωπο με το χάρο ? Βοήθεια. Ζητώ βοήθεια. Είμαι σε δίλημμα. Πρόβατο ή πείνα ? Πείνα ή πρόβατο ? Μήπως τα σκουλήκια είναι πιο γευστικά ? Η περίοδος ξηρασίας ξεκίνησε και το κρίτσι κρίτσι που κάνουν τα σαλιγκάρια όταν τα πατάς δεν βουεί πλέον στα αυτιά μου. Τα σαλιγκάρια εδώ είναι αποδημητικα. Όπως ακριβώς και τα σκουλήκια. Μήπως να φάω κάνα χελιδονάκι ? Λίγο το ψαχνό να χαρεί το στομαχάκι μου ?
Τα σύννεφα σκοτεινιάζουν και πυκνώνουν. Θαρρώ πως έρχεται βροχή. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Ναι έρχεται βροχή. Το μυρίζω. Το μυρίζομαι. Οι αισθήσεις μου έχουν βελτιωθεί. Μαζί και η ταχύτητα μου.Τρέχω πιο γρήγορα και απο μια λάμψη. Θα φτάσω στο βασίλειο σε λιγότερο απο δύο ημέρες, να εκπληρώσω το σκοπό ωστε να μη σπηλωθεί και άλλο η μνήμη των γονέων. Εκείνο το σκιουράκι δεν είναι και ότι καλύτερο αλλα η δίψα για αίμα έχει μεγαλώσει. Θα το κατασπαράξω πριν προλάβει να ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα του. Στη συνέχεια θα ψάξω για κάνα κοπάδι. Ένα γίδι θα ήταν ότι πρέπει. Πρέπει να βιαστώ. Έρχεται βροχή. Όχι οτι θα κρυώσω. Το άψυχο σώμα μου δεν νιώθει απο αυτά. Είμαι ένα τέρας. Αλλά είναι το μόνο που ξέρω να κάνω. Πάω να φάω το σκιούρι πριν το προλάβει κάνα γεράκι.
Θα επιστρέψω σύντομα. Δεν θα χαθούμε. Θα ολοκληρώσω τις εκκρεμότητες. Ήδη βλέπω μέσα από την αντάρα το χαμένο βασίλειο. Δύο μέρες το πολύ και το αγέννητο μωρο της Πέρκας θα γεννηθεί. Θα φτάσω εκεί σύντομα. Αφου σκοτώσω αυτό το γλυκό σκιουράκι. Θα το βαλσαμώσω ίσως αν δεν είναι γευστικό και θα το αφήσω στην κρεβατοκάμαρα της Πέρκας ως προμήνυμα για το θάνατο του αγέννητου παιδιού που θα καταστρέψει όλα τα υπάρχοντα που έχω αποκτήσει. Δεν αντέχω άλλο πια. Ή μήπως αντέχω. Πάω πριν χτυπήσει η καμπάνα. Φεύγει. Πρέπει να τρέξω.........................

Πέμπτη 11/12/2014

Απο την σημερινή μέρα κατι αλλάζει.

Τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Ο ουρανός γίνεται πιο θαμπός,πιο μουντός.

Οι άνθρωποι σκοτινιασμένοι τρέχουν πανικόβλητοι.

Ο αέρας κάνει τα κοκαλάκια μου να τρίζουν αναζητώντας τη ζεστασιά ενός καταφυγίου.

Μα που να πάω ? Λείπει πάλι η αγάπη μου. Ω! Μονάκριβε μου έρωτα που χάθηκες πάλι ?

Μια φορά στη ζωή αγαπάμε και η αγάπη μου δεν είναι εδώ. Θα τρελαθώ. Θα τρελαθώ. Θα τρελαθώ.

Πρέπει να βρω τον τρόπο. Και όταν τον βρω να μην κοιτάξω πίσω. Ή να κοιτάξω ? Ή μήπως όχι ?

Θα ψάξω να βρω τον λύκο πριν σφαγιάσει όλο το κοπάδι.

Πριν κατασπαράξει όλο το χωριό. Πριν ξέσκίσει με τα κοφτερά και γαμψά του δόντια τον μονάκριβο μου.

Ρουφάω μια βαθιά τζούρα απο το σέρτικο τσιγάρο καθώς κατευθύνομαι προς το ρέμα πετώντας κάτω την κόκκινη μεταξωτή πετσέτα που όλο αγάπη σκεπάζει το λυγερό κορμί μου.

Βγάζω τα ρούχα μου και τα ακουμπάω στην πετρούλα δίπλα μου. Βυθίζομαι αργά στη θάλασσα. Κάποιος με παρακολουθει. Είσαι εσύ ? Ή μήπως όχι ? 

Ο ήχος απο τα αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας τρυπάει το τύμπανο μου καθώς τα εσωτερικά μου όργανα χορεύουν σε ξέφρενους ρυθμούς.

Για μια στιγμή σκέφτηκα να χορεψω μαζί τους. Να νιώσω τη χαρά. Όμως μέσα μου πενθώ..πενθώ την απουσία σου. Έχω σταματήσει να χορεύω. Μετα σκεφτηκα να πετάξω..

Σκύβω. Πιάνω και μυρίζω το έδαφος, το χώμα. Έχει ποτίσει το αίμα των χαμένων αδερφών μου. 

Φουστίρ, Μπετρόλ , Παρπαλία... Αδέρφια μου..αίμα μου..ζωή μου...χαμένη μου ζωή. Σκοτεινιάζει.

Πόσο μου λείπει ο καιρός που ήμασταν παιδιά. Ο καιρός εκείνος που ανέμελα παίζαμε στον κήπο της γιαγιάς Φωφώκας.. Δεν αντέχω. Φως μου. Η σημερινή μέρα δεν είναι κοινή. Σήμερα θρήνω 9 χρόνια απο τον χαμό του μονάκριβού μου κοάλα.. Ω! Μονάκριβο μου. Πόσο ακριβά πλήρωσα το τίμημα.
Περπατώ στο δάσος..Βλέπω ένα αηδονι. Τι ομορφη ζωή ! Τι όμορφα φτερα.
Χριστούγεννα..Και δεν έχω φτερά. Γιατι τα φτερά μου ήσουν εσύ. Ίκαρε..Πόσο μου λείπει να πετάμε μαζί στο σεληνόφως

Οι μύκητες στα πόδια μου μυρίζουν σαν αγριολούλουδα στον αγρό που τιτιβίζουν. Η μορφή μου πιο μαύρη απο ποτέ. Η καρδιά μου συντετριμμένη. Θέλω να δαγκώσω εκείνο το πεταμένο τσόφλι στο υπέδαφος αλλα τα δόντια μου δεν έχουν το θάρρος. Πονάω. Πεινάω. Αγάπη μου. Άγιε Αργύριε. Σαν σπουργίτι. Βλέπω μια λυγερή καμήλα δίπλα μου. Μ'αρέσει αυτή η λέξη. Σας θυμίζει. Εσάς..εσάς.

Αφισοκολλάω παντού τη φωτογραφία του ανιψιού που ποτέ δεν είχα περιμένοντας μήπως και το νέφος πάνω απο το προσκέφαλό μου αρχίζει να εξαφανίζεται. Ξαφνικά επιταχύνεται η ταχύτητα. Τυφώνας είναι αυτό θαρρώ. Γλυκός τυφώνας. Για πρώτη φορά σιωπηλός σαν την καρδιά μου. Ω μακάβρια γυναίκα.

Μήπως δα μου φέρεις τον Ίκαρο γλυκέ τυφώνα ? Μήπως δα δώσεις δύναμη στα φτερά του να πετάξουν μέχρι τη στιγμή που θα έρθει ξάνα στην αγκαλιά μου ? Γύρνα. Πέτα. Έλα να ερωτευτούμε απο την αρχή φτερωτέ μου άνθρωπε. Μονάκριβε μου Ίκαρε. Έλα να νιώσουμε τη ζεστιασιά απο το τζάκι του θείου Γιωργή. Να πλέξουμε μαζι καλτσάκια. Να μαστορέψουμε το χαλασμένο ψυγειάκι γιατι ζεσταίνει τα γάλατα. Θαρρώ πως διψώ. Χρειάζομαι την ουσία μου..αυτο το κόκκινο παχύρευστο υγρό που κυλάει στις φλέβες των ζωντανών. Πάω για κυνήγι....................................

Φινλανδία: Στο χωριό του Αη-Βασίλη

Ένα ακόμα ταξίδι που θα ξετρελάνει τα παιδιά είναι αυτό στην ολόλευκη από τα χιόνια Φινλανδία, και πιο συγκεκριμένα στο Ροβανιέμι, εκεί όπου σύμφωνα με την παράδοση κατοικεί ο πιο αγαπημένος τους Άγιος. Εκεί θα δείτε το σπίτι του, το "ταχυδρομείο" του που κάθε χρόνο λαμβάνει εκατομμύρια γράμματα από όλον τον κόσμο, και θα θαυμάσετε το μαγεμένο τοπίο, στο οποίο μπορείτε να περιπλανηθείτε με έλκηθρα.

Μερικά βίντεο και εικόνες για μια καλύτερη προσέγγιση!!!

1. https://www.youtube.com/watch?v=ZqSFb2xW9l

1. https://www.youtube.com/watch?v=MiBbzp8OrQs